Օշոյի առակներից թարգմանություն

Օշոյի առակներից թարգմանություն

Лодка

 

Говорят, Будда любил рассказывать своим ученикам такую историю: несколько человек должны были переправиться через реку, чтобы попасть в город. Река была широкой — это происходило в сезон дождей, и люди остались целы лишь потому, что лодка, в которой они плыли, оказалась весьма легкой в управлении. Люди эти, наверное, были очень разумными, потому что подумали: «Эта милосердная лодка спасла нам жизнь, как же мы можем ее бросить? Было бы черной неблагодарностью оставить ее здесь одну!» Поэтому они вытащили лодку из воды, подняли ее на плечи и понесли в город. Это было трудно, но чувство благодарности побуждало людей нести лодку все дальше и дальше.

— Что вы делаете? — поинтересовался у них удивленный прохожий. — Первый раз вижу, чтобы кто-то таскал по городским улицам лодку.

— Нам теперь придется носить эту удивительную и прекрасную лодку всю оставшуюся жизнь, — объяснили они, — потому что она спасла нас от смерти, и мы не можем быть неблагодарными.

 

Ասում են, Բուդդան սիրում էր պատմել իր աշակերտներին այս պատմությունը.

Որոշ մարդիկ ստիպված են եղել գետի վրայով անցնել և հասնել մինչև քաղաք։

Գետը լայն էր , իսկ ժամանակներն էլ շատ անձրևային, ու մարդիկ ողջ մնացին միայն այն բանի շնորհիվ, որ այն նավակը , որով նրանք նավարկեցին , շատ թեթև  էր և հեշտ կառավարելի։

Այդ մարդիկ շատ ողջամիտ էին, քանզի մտածում էին, որ այդ ողորմած նավակը փրկեց իրենց կյանքը, ու իրենք ինչպե՞ս թողնեն ու հեռանան։

Մտածում էին , որ դա կլինի անշնորհակալ քայլ։

Նրանք քաշեցին նավակը ջրից դուրս, բարձրացրեցին մինչև իրենց ուսերը և տարան քաղաք։

Դժվար էր, բայց երեխտագիտության զգացումը մարդկանց հորդորում էր նավակը տանել հեռու_ շատ հեռու։

_ Ի՞նչ եք անում,֊ հետաքրքրված հարցրեց հետաքրքիր անցորդը, ֊ առաջին անգամն եմ տեսնում , որ նավակը տանեն քաղաքի փողոցներով։

֊ Մենք հիմա ստիպված ենք այս հետաքրքիր և հիասքանչ նավակը տանել մինչև մեր կյանքի մնացած օրերը, ֊ պատասխանեցին նրանք,֊ քանզի այն փրկեց մեզ մահից և մենք չենք կարող լինել անշնորհակալ։

 

Advertisements